Rozdział 5

Od paru godzin słyszę tylko pikanie jakiegoś urządzenia. Nie mogę otworzyć oczu, ani nic powiedzieć, czuję się taka bezbronna. Nie pamiętam nic, jak się tu znalazłam, jak się nazywam i kim jestem. Nic kompletnie, zero, pustka. Ale wiem, że jestem mega wkur**ona, nie wiem dlaczego, przez kogo, ale jestem, tak jakbym miała to wrodzone – wkur**enie to jedyne co teraz czuję. Ktoś wszedł do sali i zapytał jakąś babkę (chyba) jak się czuje Angie Sparks, a biorąc pod uwagę, że chyba nikt nie leży ze mną na sali to ja. Dobra już połowa sukcesu za mną. Chyba z milion razy próbowałam otworzyć oczy i nic. Stwierdziłam, że teraz pójdę spać, a jak się obudzę to spróbuję kolejne milion. Po 15 minutach ciągle nie mogłam zasnąć. Spróbowałam otworzyć oczy i nie uwierzycie, udało mi się. Jestem w szpitalu, ale z jakiego powodu? Zauważyłam pielęgniarkę siedzącą przy biurku.

- Przepraszam. Mogłaby mi pani powiedzieć dlaczego tutaj jestem? – zapytałam jej.

- Panie doktorze wybudziła się. – krzyknęła tylko i wybiegła z Sali.

Po paru minutach wróciła ta sama pielęgniarka z lekarzem, nawet przystojnym lekarzem. Podszedł do mnie, odkrył, podwinął piżamę i dotknął mojego brzucha. Na początku czuła się dziwnie, ale gdy już go dotknął syknęłam z bólu. Nic nie powiedział i dotknął mojej głowy, ta mnie nie bolała. Pokręcił głową i na mnie spojrzał. Powiedział pielęgniarce, że zrobią mi EKG i USG i wyszedł. To było bardzo dziwne, jakieś psychiczne. Kobieta wzięła moje łóżko i zaciągnęła do jakiejś małej sali, gdzie był jakiś sprzęt do prześwietlania. Położyła mnie na nim, a sama poszła po lekarza. Gdy przyszedł włączył maszynę i zaczął badanie. Następnie podszedł do mnie i powiedział:

- Pani Sparks jak sama pani zauważyła ma pani amnezję, ale to nie wszystko. Po tym badaniu stwierdzam jeszcze skurcze wątroby i tętniaka mózgu. Jest jeszcze sprawa domu. Nikt nie zgłosił się jako twoja rodzina i jeszcze nie wiem co z tobą zrobić, ale najprawdopodobniej trafisz do domu dziecka. Bardzo mi przykro.

I odszedł tak po prostu. Właśnie dowiedziałam się o chorobie, o której nie mam pojęcia, a on mnie tak zostawia. Jeszcze trafię do domu dziecka to już jest przegięcie. Ale jak ja w ogóle trafiłam do szpitala? To teraz nie ma znaczenia, ja się nie nadaję do domu dziecka. Seryjnie. Pięlegniara odwiozła mnie na salę, gdzie czekał jakiś chłopak z kwiatami. Dziwne, przecież leżę sama. Blondyn o niebieskich oczach podszedł do mnie i chciał mi wręczyć kwiaty, ale pielęgniarka powiedział, że jestem na nie uczulona i nie mogę ich wąchać.  

- Angie tak się martwiłem. Myślałem, że coś ci się stało. Tak dzielnie oddałaś wtedy Zayn’owi, ale ten głupi Louis musiał wtedy przyjść i cię walnąć. Ja chciałem ci pomóc, ale nie mogłem. Zdążyłem zadzwonić po karetkę, a oni szybko uciekli stamtąd ciągnąc mnie za sobą. Przepraszam. – mówił szybko, ale ja i tak nie mogłam go sobie przypomnieć.

- Przepraszam, ale ja cię nie pamiętam. Mam amnezję i skurcze wątroby i tętniaka mózgu, także przepraszam. I jeszcze chcą mnie oddać do domu dziecka, bo nikt nie zgłosił się jako mój rodzic. Moje życie to jedno wielkie gówno, ale przynajmniej wiem jak trafiłam do szpitala. Dziękuję za pomoc i w ogóle, ale nie mogę sobie ciebie przypomnieć, przepraszam.

Spojrzałam na chłopaka, ale on miał łzy w oczach. Zrobiło mi się go żal, więc go przytuliłam.

- Ale wiesz co możemy się poznać jeszcze raz. Cześć jestem Angie Sparks, a ty?

- Niall Horan miło mi. – powiedział i się uśmiechnął. – Opowiem ci o tobie co tylko zechcesz.

Powiedział i w tym samym momencie do sali wbiegł lekarz krzycząc, że zaraz odbędzie się operacja. Pielęgniarka zawiozła mnie na blok operacyjny, położyła na stole, a ja odpynęłam...

*********************************************************************************

Eloszki! Jest rozdział 5. Nexta dodam za tydzień lub za 3 dni, czyli czwartek. Polecam bloga Emily - this-is-love.blogspot.com <3

Will <3